احتمالاً برای شما هم زیاد پیش اومده که با پیشنهاد دوستان، خانواده یا حتی خودتون، هوس خوردن پیتزا کرده باشید و اولین سؤال این بوده باشه:
«خب حالا چه پیتزایی بخوریم؟»
پیتزای آمریکایی؟
پیتزای ایتالیایی؟
پیتزای دهه شصتی؟
یا یک چیزی بین همه اینها؟
داستان پیتزا در ایران هم خودش یک پرونده جداست. از حدود دهه ۴۰، پیتزا کمکم وارد فرهنگ غذایی ما شد و یکی از معروفترین روایتها درباره شروع آن در تهران به پیتزا داوود برمیگردد؛ پیتزافروشی قدیمی خیابان نوفللوشاتو که معمولاً بهعنوان یکی از قدیمیترین پیتزافروشیهای تهران شناخته میشود و تأسیس آن را حدود سال ۱۳۴۰ میدانند.
اما پیتزا وقتی وارد ایران شد، دقیقاً همان چیزی که در ایتالیا یا آمریکا بود باقی نماند. مثل خیلی چیزهای خوشمزه دیگر، با ذائقه ایرانی تغییر کرد، پفدارتر شد، پرموادتر شد، پنیرش بیشتر شد، سسش غلیظتر شد و کمکم چیزی به وجود آمد که خیلی از ما آن را با اسم پیتزای دهه شصتی میشناسیم.
حالا سؤال اصلی اینجاست:
فرق پیتزا آمریکایی و ایتالیایی چیست و پیتزای دهه شصتی دقیقاً کجای این داستان قرار میگیرد؟
پیتزای آمریکایی، ایتالیایی و دهه شصتی چه فرقی دارند؟#
اگر بخواهیم خیلی ساده بگوییم، پیتزای دهه شصتی را میشود نسخه ایرانیشده و خاطرهانگیزترِ پیتزای آمریکایی دانست؛ البته با تغییراتی که کاملاً با ذائقه ما جور شده بود.
پیتزای دهه شصتی معمولاً با خمیر پفدارتر، حجم بیشتر، پنیر زیاد، تاپینگ سنگینتر و سس گوجه غلیظتر شناخته میشد. همان پیتزایی که شاید وقتی بازش میکردی، بیشتر از اینکه یاد ناپل و نیویورک بیفتی، یاد جمعهشب، نوشابه شیشهای و بوی آویشن میافتادی.
در مقابل، پیتزای ایتالیایی، مخصوصاً سبک ناپولیتن، معمولاً سبکتر و سادهتر است. خمیرش نازکتر و نرمتر است، مواد اولیهاش کمتر اما تازهترند، و به جای شلوغکاری، روی کیفیت چند ماده اصلی مثل گوجه، پنیر موزارلا و خمیر خوب تمرکز دارد. طبق مقررات انجمن پیتزای ناپولیتن، پیتزای ناپولیتن اصیل معمولاً گرد، با قطر حداکثر ۳۵ سانتیمتر و دارای لبه برجسته یا همان cornicione است.
از آن طرف، پیتزای آمریکایی خانواده بزرگی دارد؛ از سبک نیویورکی گرفته تا شیکاگو و دیترویت. اما وقتی ما درباره پیتزای آمریکایی در این متن حرف میزنیم، بیشتر منظورمان همان مدل پرحجمتر، پنیریتر و راحتخورتر است که به ذائقه ایرانی هم نزدیکتر شد.
پس خمیر نیویورکی دقیقاً چیست؟#
اینجا میرسیم به نقطهای که برای پیتزا کارتل مهم است: خمیر نیویورکی.
خمیر نیویورکی یا New York Style Pizza یکی از معروفترین سبکهای پیتزاست؛ پیتزایی با خمیر نسبتاً نازک، لبه کمی تردتر، وسط نرمتر و انعطافپذیرتر. پیتزای نیویورکی معمولاً بهصورت برشهای بزرگ سرو میشود و خمیرش آنقدر نازک و منعطف است که بتوانی اسلایس را تا کنی و بخوری، اما همچنان لبهای ترد و خوشخوراک داشته باشد.
برای ما، خمیر نیویورکی دقیقاً همان نقطه تعادل جذاب بود. نه آنقدر نازک و مینیمال که بعضیها احساس کنند «خب پس پیتزام کو؟»، نه آنقدر حجیم و سنگین که بعد از خوردن دو اسلایس حس پشیمانی و عذاب وجدان کل وجودت را دربر بگیرد. بدین صورت بود که با فرمول به سبک خودمان درست وسط چارت را هدف گرفتیم و سبک خودمان را عرضه کردیم.
سبک پیتزا کارتل به کدام مدل نزدیکتر است؟#
اگر بخواهیم خیلی دقیق بگوییم، پیتزا کارتل از نظر حس تازگی و کیفیت مواد اولیه به سبک ایتالیایی نزدیکتر است؛ اما از نظر خمیر و تجربه خوردن، ما به سراغ خمیر نیویورکی رفتیم.
چرا؟
چون میخواستیم هم فال باشد، هم تماشا.
هم تازگی، طعم و کیفیت سبک ایتالیایی را داشته باشیم، هم حجم، لذت و رضایت سبک آمریکایی را.
برای همین در پیتزا کارتل سعی کردیم با در نظر گرفتن ذائقه ایرانی و ترند روز، یک ترکیب متعادل بسازیم؛ ترکیبی بین خمیر سبک، لبههای ترد، مرکز نازکتر، کشسانی خوب و تاپینگهایی که هم خوشطعم باشند، هم بیش از حد سنگین و شلوغ نشوند.
در حقیقت اگر بخواهیم پیتزای کارتل را توصیف کنیم، باید بگوییم:
خمیر نیویورک استایل، با تاپینگ و حالوهوای نزدیکتر به سبک ایتالیایی.
یعنی همان حس تازگی، کیفیت و تعادل، اما با تجربهای که برای ذائقه ما ایرانیها هم سیرکننده، جذاب و خوشخوراک باشد.
چرا پیتزا کارتل وسط این سبکها ایستاده؟#
ما در پیتزا کارتل به سلیقه و ذائقه خودمان شک نداریم، ولی صادقانه بگوییم، هنوز هم دنبال بهتر شدنیم. برای همین بیصبرانه منتظریم مشتریها پیتزا کارتل و این خمیر نیویورکی را امتحان کنند و نظرشان را به ما بگویند.
چون هدف فقط این نیست که بگوییم «این بهترین پیتزای دنیاست» و تمام.
هدف این است که هر بار فرمول را بهتر کنیم، هر بار به تعادل نزدیکتر شویم و بالاخره برسیم به چیزی که از نظر ما و شما، یک پیتزای واقعاً درستوحسابی باشد.
حالا به نظر شما بهترین سبک پیتزا کدام است؟
پیتزای آمریکایی پرحجم و پنیری؟
پیتزای ایتالیایی سبک و اصیل؟
پیتزای دهه شصتی خاطرهانگیز؟
یا خمیر نیویورکیِ کارتل که سعی کرده وسط این دنیاها بایستد؟
نظر خودتان را برای ما بنویسید و بگویید چرا به آن سبک پیتزا علاقه دارید.
اینجا پیتزای معمولی سرو نمیشه!!!